Het frame als meubelstuk

In elk frame dat we maken schuilt een categorievraag. Is dit een kunstwerk, of is dit een meubelstuk?

Ingelijste kunst hangt aan de muur en vraagt om bekeken te worden. Meubilair staat in een kamer en vraagt om ermee te leven. Een backlit textielframe zit, zijn we gaan denken, ergens ertussenin — en dichter bij het tweede dan bij het eerste.

Je gaat niet vóór een bank staan. Je bestudeert geen tafel. Maar hun kleur, hun gewicht, hun aanwezigheid in een kamer vormen elke dag hoe die kamer aanvoelt, zonder je aandacht op te eisen. Dat is, min of meer, wat een backlit frame doet. Het verandert de sfeer van een kamer zonder onderwerp van die kamer te willen zijn.

Daarom hebben we ons nooit bijzonder aangetrokken gevoeld tot luide, hoog-contrast prints. Een frame dat schreeuwt wordt vermoeiend op een manier die een meubelstuk nooit zou mogen zijn. Een frame dat neuriet — een zachte foto, een laag-contrast abstract, een rustig landschap — verdient jarenlang zijn plek.

Het is ook de reden waarom we het frame zelf zo zorgvuldig bouwen als we doen. Als het meubilair is, moet het kloppen wanneer het licht uit is, wanneer de kamer leeg is, in het vlakke ochtendlicht. Het kan er niet op vertrouwen aan te staan om zichzelf te rechtvaardigen.

Dus: een kunstwerk, technisch gezien. Een meubelstuk, in de praktijk. Gemaakt om mee te leven, niet om te bewonderen.